ای که دایم به خویش مغروری گرتو راعشق نیست معذوری گرد دیوانگان عشق مگرد که به عقل عقیله مشهوری مستی عشق نیست در سر تو روکه تو مست آب انگوری روی ژرداست و آه درد آلود عاشقان را دوای رنجوری بگذراز نام و ننگ خود حافظ ساغر می طلب که مخموری